قرآن خوانند و روان خويش را به تلاوت قرآن اندوهگين سازند و با آن دواى درد خويش يابند ، اندوه‌شان را با گريه بر گناهان‌شان و زخمهاى روان‌شان به اوج رسانند ، هر گاه به آيتى شوق انگيز رسند در آن به هوس درنگ كنند و روح و روان‌شان در پرتو آن از سر شوق شكوفا شود و به پرواز در آيند ، عينيّت آن را پيش چشم خويش بينند ، با ركوع خويش پروردگارى بزرگ را ستايند ، در پيشگاهش پيشانى و زانو و كف از سر خضوع بر زمين سايند ، اشكهاشان بر گونه‌هاشان جارى شود و براى نجات خويش از آتش دوزخ به درگاه خدا نالند ، و هر گاه به آيتى هراس انگيز رسند به آن چشم دل و گوش جان سپرند و از آن مو بر اندام‌شان راست شود و دلهاشان بيمناك گردد و پندارند كه غرّش و جوش و خروش دوزخ در گوشهاشان طنين انداز است . و در روز ، برد بارانى دانشمند ، نيكوكارانى پرهيزكار ، تقواى خدا آنان را باريك ساخته كه هر كه بيندشان پندارد كه بيمارند و نداند كه در اينان بيمارى نباشد ، يا كه پندارد ديوانه‌اند و نداند كه گرفتار امرى بزرگ‌اند ، هر گاه عظمت و قدرت خداوند و ياد مرگ و بيم و هراس قيامت به يادشان افتد دلهاشان از هراس آن بلرزد و خواب از سرشان بپرد و عقل از كف‌شان برود و مو بر اندام‌شان راست شود ، و هر گاه به خود آيند با كردارى پاكيزه در نزديكى به خدا بشتابند ، در طاعت خدا به كم راضى نباشند و طاعت بسيار را براى او زياد ندانند ، آنان هماره خويش را متهم مىكنند و از كردار خويش هماره بيمناكند ، اگر از او تعريف كنند بگويد كه : من خود را بهتر از ديگران مىشناسم و پروردگار به من آگاهتر از ديگران است ، خدايا بر اين تعريف‌ها و تمجيدها مرا مؤاخذه نكنى و مرا بهتر از آنچه مىپندارند قرار بده و آنچه را از من نمىدانند بر من ببخش ، همانا كه تو نهانىها را مىدانى و عيب‌ها را مىپوشانى . از نشانه‌هاى مؤمن اين است كه مىبينى ؛ در امور دين نيرومند است ، نرم‌خو و پايدار است ، ايمانش به مرحلهء يقين رسيده ، در كسب آگاهى حريص است ، در